Er zat nogal wat muziek in de prelude tot de Grote Prijs van Flanders Horse Event, de bekroning van de tweesterrencompetitie. Spannende strijd ook met vijf duo’s die na een vlekkeloos basisparcours de barrage bereikten. En natuurlijk moet er eentje winnen. Even leek dat Geoffrey Geerts te worden, heerlijke rit en mooie tijd met Gaillardo d’ Arsouilles, maar dat was zonder Emilie Conter gerekend, de jongste van de Conter-zusjes. De zestienjarige junior uit Wolvertem reed een snel en bovendien oogstrelend parcours met de veertienjarige Viva, een bevallige Corrado-dochter, fraai en gretig springend. En Emilie Conter dus in de hoogste hemel na haar fijne prestatie. Groot moment toch voor deze jonge, nuchtere amazone met ambities en toekomst, die zich niet liet pramen voor een prettige babbel nadien :

“ Dit is echt wel een heel mooi moment. En de overwinning die komt toch wel voor een goed deel op naam van Viva, gewoon een superpaard, zo gemakkelijk te berijden, zo soepel, wendbaar en gehoorzaam. Ze is er even tussenuit geweest maar ze ging er weer helemaal voor. Het klikt echt wel tussen ons. Dat wil nu ook niet zeggen dat ik alleen maar mijn zinnen zet op gemakkelijke paarden, ook paarden met ‘een kopje’ pak ik wel graag aan. Daar leer je dan weer van. Overigens heb ik nog veel te leren, dat weet ik heel goed. Maar dat is precies de charme van de omgang met paarden. Ik steek ook nog altijd wat op van Fared,mijn coach uit Haïti. Alleen moet hij zich wat minder moeien en minder staan roepen aan de kant wanneer ik in de arena ben. Maar ja, dat is zijn temperament,zeker”.

Ze zijn niet min, de ambities, van de enthousiaste Emilie Conter :

“Nog twee jaar werken en goed presteren bij de juniores.Er zijn tegenwoordig zoveel mooie jumpingwedstrijden, ik wil daar ook mijn beste beentje voorzetten, zeker ook op de competities die mijn vader organiseert, en dat zijn er nogal wat. Ooit wil ik de top 30 bereiken, daar wil ik alles voor doen. Ja, en een droom blijft natuurlijk eens de Olympische Spelen te halen. Tokyo is nog wat vroeg, maar, wie weet, vier jaar later”.

Teks: Leo De Vos

Wij danken onze sponsors