Van een gezellig onderonsje onder vrienden naar een internationaal driesterrenconcours dat bij de beste van ons land hoort… dat is, in het héél kort, het verhaal achter Flanders Horse Event, een evenement dat na al die jaren en ondanks haar internationaal statuut altijd die gemoedelijke sfeer van weleer heeft weten te bewaren. We vroegen Patrick Gansbeke (PG), Danny De Mol (DM) en Kathy Tondelier (KT) wat hun geheim is.

Patrick, wanneer is het allemaal begonnen?

PG: Eigenlijk is dit de 22ste editie, waarvan een tiental jaar regionaal en nationaal. 22 jaar geleden kwam ik hier wonen, en had ik het idee om mijn vrienden uit te nodigen tijdens de Gentse Feesten voor een soort vriendenwedstrijd. Het werd een echte LRV-wedstrijd: eerst dressuur en dan een springproef, en er werd BBQ voorzien in de stallen. Hubert Hamerlinck, de man van het BWFA, was toen parcoursbouwer en de eerste ruiter die (net niet) tegen de vlakte ging tijdens het springen.

Alleen liep het een beetje uit de hand…

PG: Ja, er kwam 200 man op af, dus voorzagen we maar een tent (lacht). Al snel stond hier iemand van de regionale om te vragen om te officialiseren, en zo zijn we gestart met een paar jaar HROV-wedstrijd, nadien een cyclus met internationale proeven voor pony’s en nationaal. Na ongeveer tien jaar en evenveel euro’s in de kas vroegen we ons serieus af of we er nog mee zouden verder doen. Toen hebben Dirk Demeersman, de familie Wauters en Lucien Somers er mee hun schouders onder gezet om van Jumping Beervelde CSI d’Heyboght, een internationale wedstrijd, te maken.

Hoe verliep die eerste internationale editie?

PG: Waar nu de piste ligt, dat was toen weide. De eerste editie verliep dus op gras, en nadien werd het een halve piste, een beetje zoals in Lummen. Na twee jaar kozen we ervoor om een volledige zandpiste met border te laten aanleggen. Danny, die er van de eerste internationale editie bij was, kreeg de vraag of hij het zag zitten om een piste aan te leggen.

En toen kwam jij erbij, Danny… Hoe kwam jij in contact met de sport en het toenmalige CSI d’Heyboght?

DM: Ik kom zelf niet uit de paardensector, maar mijn kinderen zijn beginnen rijden. Van het één kwam het ander, en al snel kwamen er pony’s, paarden, vrachtwagens, en de eerste internationale wedstrijden… waaronder Beervelde! Ik heb nog steeds twee fokmerries en de liefde voor paarden heeft me nooit meer verlaten.

Kathy, hoe kwam jij erbij en wat is jouw rol precies?

KT: Ik leerde Patrick kennen in het Feestpaleis en na een tijdje werden wij een koppel. Hoewel ik niet in de sector werkte, had ik wel zelf gereden en natuurlijk raak je dan mee betrokken. Zo’n veertien jaar geleden, tijdens de laatste nationale editie eigenlijk, stapte ik mee op de boot. Ik ben verantwoordelijk voor de VIP en de champagnebar: dat wil zeggen dat ik zorg dat iedereen zijn tickets heeft, aan de juiste tafel zit en het hele VIP-gebeuren goed verloopt. Ik ben er ook bij tijdens de wekelijkste vergaderingen ter voorbereiding van Flanders Horse Event om te brainstormen over hoe het beter kan.

Danny, zelfde vraag: wat doe jij binnen de organisatie van Flanders Horse Event?

DM: Enerzijds sta ik in voor het logistieke aspect: de opbouw, de pistes, enzovoort. Daar probeer ik ieder jaar de kwaliteit nog te verbeteren. In dat opzicht is de VIP dit jaar omgetoverd: de inkom is verplaatst, er komt een grote glaswand met terras in de hoek van de piste, en de standhouders krijgen zo een uitzicht op de actie en licht in plaats van eerder apart te zitten in het VIP dorp. Verder sta ik in voor het aanspreken en ondersteunen van contacten en help ik problemen oplossen. Het is intussen het dertiende jaar dat ik erbij ben, en ik hoop dat we de positieve tendens kunnen doortrekken. De sponsorings komen binnen, de motivatie is er, we groeien!

 

Patrick, tijdens al die jaren Flanders Horse Event kwam je ongetwijfeld een paar tegenvallers tegen. Welke is jou bijgebleven, en wat heb je ervan onthouden?

PG: De meest memorabele was toch wel die natte editie van een paar jaar geleden. Het had zoveel geregend dat we bijna de Grote Prijs moesten afgelasten. We hebben toen de tien beste ruiters inspraak gegeven en hun motivatie om verder te rijden heeft ons echt een hart onder de riem gestoken.

Wat is, voor jou, het mooiste moment van Flanders Horse Event?

PG: Er zijn zoveel mooie momenten! Maar die overwinning van Dirk Demeersman en Clinton, tijdens de eerste internationale editie, nota bene de man die er mee voor gezorgd had dat die er kwam, dat was heel speciaal. We eren die overwinning vandaag de dag nog steeds met onze Clintonbar. Verder is het toch wel straf dat de beste ruiters ter wereld – Simon Delestre, Beezie Madden, De Pessoa’s,… – hier al meereden en dat wij tussen al die grote wedstrijden staan te pronken op de FEI kalender. Ook de steun die wij krijgen van de (Belgische) ruiters, Dirk Demeersman en de familie Philippaerts, onze ambassadeurs, in het bijzonder, is hartverwarmend.

Wat maakt Flanders Horse Event bijzonder?

PG: Eerst en vooral het feit dat de bezoeker hier even gesoigneerd is als iemand uit de VIP. De VIPs worden in de watten gelegd, maar Flanders Horse Event is familiaal en gemoedelijk gebleven. Het is geen opgefokt feest. Verder denk ik dat wij overal een beetje een buitenbeentje in zijn: zo hebben wij gekozen voor partners die niet per definitie op elke wedstrijd staan. Denk aan John Deere, Neptunus, Levy Party Rent, Outré,… Denk aan Danny voor onze piste! Wij gaan altijd een beetje tegen de wind in en krijgen er veel voor terug. Wij zijn heel trouw aan onze mensen, en we merken dat dat omgekeerd net zo is. En zo ontstond over de jaren een klein maar fantastisch team, waar iedereen op elkaar ingespeeld is en weet wat hij of zij moet doen. Er zit een ziel in Beervelde. En dat maakt ons zo uniek.

Wat is de toekomstambitie voor de wedstrijd?

DM: Het allerbelangrijkste is, denk ik, jaar na jaar de ruiters een reden geven om in Beervelde te rijden. Dat realiseerden we dit jaar door het prijzengeld serieus op te trekken: van 25.000 euro naar 45.000 euro in de Grote Prijs! Hierdoor kunnen de ruiters ook rankingpunten sprokkelen. Allemaal argumenten om hier te rijden! Verder wil ik vooral dat de kwaliteit, waarvoor wij bekend staan, even hoog blijft of zelfs nog verbetert. Om ons daarin bij te staan vervoegde Wim Maenhout van PAHO trouwens de Raad der Wijzen. Verder is netwerken in mijn ogen heel belangrijk: mensen van de bedrijfswereld overtuigen om naar Beervelde te komen. Daar wil ik graag meer mee bezig zijn. En uiteindelijk… laat Beervelde voor mij maar een driesterrenconcours blijven, maar wel de beste. We zijn momenteel bij de drie besten van het land, hopelijk staan we binnenkort op nummer één.

PG: Liever eten in een goede brasserie dan in een slecht restaurant, zeg ik altijd. We hebben liever een heel goede, liefst de beste, driesterrenwedstrijd dan een slechte viersterrenwedstrijd. En dat is waar we, met het hele team, voor blijven gaan.

Wij danken onze sponsors